We zijn (weer) (nog?) thuis. Gistermiddag zijn we rond half twee vertrokken richting Frankfurt. Het was best druk op de weg, dus enigszins spanning was er wel. Ongeveer 100 km voor het vliegveld kwamen we vast te zitten in een file. Echt vast! Er was zo'n 500 meter voor ons een ernstig auto ongeluk gebeurd. Zelfs de traumahelikopter moest er aan te pas komen. Maar het gevolg was dat we bijna 3 uur stil gestaan hebben. Daardoor misten we onze vlucht in Frankfurt. Ondertussen hielden we telefonisch nauw contact met de famile Gijzen die alles en iedereen voor ons afbelden. We moesten om 21.15 vliegen en kwamen rond 21 uur op de luchthaven aan.Karlijn en ik zijn snel naar Lufthansa gelopen maar we waren gewoon veel te laat. Er is toen geprobeerd om ons op een latere vlucht te zetten. Maar de auto moest nog op lang parkeren gezet worden (half uur heen en weer rijden!) Maar de man achter de balie stelde voor dat Dico de autoergens neer zou zetten en dan zou hij het verder wel regelen....Zo gezegd zo gedaan. Het vliegtuig zou rond 22.45 vertrekken.Ondertussen was het al na tienen. Snel naar Gate 26 gerend, maar eerst nog door de controles. Daar stonden werkelijk honderden mensen te wachten en er waren maar twee balies open........Wat een stresssss. Omdat we de koffers gewoon nog bij ons hadden moesten die natuurlijk allemaal open en alle grote flessen werden eruit gehaald.....Ondertussen was het kwart voor 11 geweest.....Toch nog tegen beter weten naar Gate gerend. Shit, eerst nog paspoortcontrole etc etc. 22.50 waren we bij Gate 22 en vroeg een man welke vlucht wemoesten hebben en toen kwamen de verschrikkelijke woorden....het vliegtuig was al weg. Ongelooflijk maar waar! Alle stres en moeite voor niks. Op dat moment stortte Karlijn ook letterlijk en figuurlijk in. Dan is het opvallend hoe sommige mensn gewoon, bij wijze van spreken, over je heen stappen. Maar gelukkig waren er twee aardige dames van het vliegveld die ons te hulp schoten. Zij regelden zo'n golfkarretje voor ons. Ondertussen waren Dico en Joran doorgelopen naar de ticketbalie van Lufthansa. Na een kwartiertje of zo kwam onze 'bodyguard'. Hij heeft ons toen helemaal teruggereden naar terminal 1, een rolstoel geregeld en ons vanaf die tijd begeleid. Maar helaas, rond twaalf uur kregen we te horen dat er geen vlucht meer voor ons was. Alleen nog enkele reis naar huis....met de auto... Omdat we 's middags om 13 uur voor het laatst gegeten en gedronken hadden zijn we eerst nog naar de Mac gegaan. Rond half twee waren we weer op weg naar huis. Vanmorgen om half zes waren we weer thuis. Een illusie armer en een ervaring rijker, of is het andersom. Nou ja, dat mogen jullie zelf invullen. Ook de Gijsjes, die ons de hele tijd geholpen hebben hadden geen oog dicht gedaan. Rond half tien vanmorgenkwam Mik bij ons (rest lag nog in bed), ik zat op de bank, vol adrenaline en bedenken hoe en wat nu? Na een half uurtje kwam de stress er met tranen en al uit. Rest van dag continu overlegd en bezig geweest om nieuwe tickets te regelen. Vanmiddag rond half vier was het geregeld. We gaan toch nog! Maandag aanstaande vliegen we 's avonds om elf uur....Durf het bijna niet te zeggen.....maar vanaf Frankfurt. (Ik hoor ons nog zeggen, we gaan nooit meer via Frankfurt:-)) Vanaf Amsterdam is gewoon hartstikke duur. Grootste gedeelte van geld van tickets krijgen we gelukkig terug. Complimenten aan Vliegtickets.nl die ons prima geholpen hebben. En natuurlijk Patrick en Annemiek, enorm bedankt voor het meedenken en actief meezoeken etc. Ze hebben vast al spijt dat we met ze meemogen;-)

Maar zoals Cruijff al zei: ieder nadeel heb ze voordeel. Vanmiddag kon Jeroen gezellig langskomen en ik kon toch aanwezig zijn op de verjaardag van Fabio:-) En Joran kan morgen toch nog naar een wedstrijd van zijn favoriete club Feijenoord.

Hopelijkis volgende verslag gewoon weer een reisverslag...To be continued